Historia biżuterii i sklepów internetowych
Biżuteria - to drobny przedmiot jubilerski, odznaczający się artystycznym wykonaniem, służący do ozdoby ciała i stroju (naszyjniki, bransolety, kolczyki, wisiory, przywieszki, łańcuszki, pierścionki, diademy). Zazwyczaj wykonany z materiałów szlachetnych (złoto, srebro, platyna, miedź, mosiądz, kamienie szlachetne i pół-szlachetne itp.) ale również z wielu rodzajów naturalnych i sztucznych materiałów takich jak pióra, drewno, skóra, kamienie, kości, muszle, szkło, ceramika, metale i minerały.
Najstarsze znane wyroby pochodzą sprzed 22 tysięcy lat. Pierwsze wzory wykonywane były z muszli, drewna i kamyków, jak również skór czy kości zwierzęcych. Dopiero po 3500 r. p.n.e. biżuterię zaczęto tworzyć z miedzi, brązu, srebra i złota. Przez wieki rozwijały się techniki wydobywania unikalnego piękna z różnych materiałów przez rzeźbienie i polerowanie biżuterii, oraz nadawanie jej nowych kształtów. Z czasem ludzie do wytwarzania narzędzi używali coraz więcej metali a nowe metody testowali również na ozdobach, nadając im coraz to bardziej skomplikowane formy i wzory. Metale stały się również produktem do wytwarzania biżuterii.
Pierwsza biżuteria srebrna i złota to czas 6.000 lat p.n.e. Oprócz funkcji użytkowej i dekoracyjnej, służyła potrzebom kultu religijnego, magii, była oznaką władzy oraz godności świeckiej i religijnej. Powszechne były amulety odpędzające złe duchy.
Biżuteria w starożytnym Egipcie pełniła w dużym stopniu funkcję magiczną i religijną. Najpowszechniejszą ozdobą były amulety chroniące przed złem i przynoszące szczęście. Dla mniej zamożnych wykonywano je z fajansu i szkła. Powszechną ozdobą były bransolety, noszone na rękach i nogach, oraz naszyjniki wykonywane ze złota i kamieni szlachetnych lub z kilku rzędów fajansowych kolorowych paciorków. Do przystrajania głów służyły złote diademy w formie opasek.
W starożytnej Grecji najwspanialsza wyroby jubilerskie powstały w okresie V-IV wieku p.n.e.. Najpowszechniejsze materiały służące do wyrobu biżuterii to nie tylko ze złoto i srebro, ale także złocony brąz. Bransoletki i bransolety zazwyczaj przybierały formę węży lub rozciętej tarczy, a naszyjniki wykonywane były z elementów w kształcie amfor i głów zwierząt. Greczynki w późniejszym czasie nosiły również kolczyki, które ozdabiano kamieniami szlachetnymi jak i inną biżuterię.
Biżuteria w Rzymie była wykonywana najczęściej z kamieni szlachetnych, zwłaszcza szmaragdów. Do wyrobu kolczyków, wisiorków, naszyjników, bransoletek, szpil do upinania włosów używano diamentów, szmaragdów, ale również kolorowych szklanych paciorków czy kości słoniowej. Kolczyki, które kobiety nosiły po kilka do jednego ucha, miały kształt koła, wiszących pereł lub szklanego paciorka. Złoto często służyło nie tylko ozdobie, ale również podkreśleniu stanu.
Średniowiecze to dalszy okres rozwoju. Ogromną wagę przywiązywano do symboliki kamieni. Wierzono magiczną i uzdrawiającą moc kamieni szlachetnych. Wraz z rozwojem chrześcijaństwa krzyż jako symbol nowej religii zaczął odgrywać coraz większą rolę również jako biżuteria. Pierścienie z niebieskim szafirem przysługiwały kardynałom i biskupom, ponieważ kamień ten oznaczał skupienie się na rzeczach "niebieskich" czyli "nieba". Złoto oznaczało symbol najwyższej władzy i było one związane z godnością królewską i insygniami władzy. Wszelkiego rodzaju wisiory i naszyjniki z metali szlachetnych stały się nierozerwalną częścią stroju kobiet.
Przełom XVI i XVII wieku to rozkwit sztuki jubilerskiej. Dzięki rozpowszechnieniu wzorników czyli książek, zawierających ryciny najpopularniejszych modeli biżuterii, stało się możliwe produkowanie podobnych wyrobów na skalę masową w całej Europie. W tym samym czasie diament stał się synonimem najbardziej szykownej i eleganckiej biżuterii. W okresie tym mężczyźni miewali więcej tego typu ozdobień niż kobiety. Sytuacja ta zmieniała się powoli z nadejściem XVIII wieku. Męska biżuteria była zastępowana przez ordery i biżuterię okolicznościową, z dużą ilością zdobień i kamieni szlachetnych.
Okres Renesansu to czas kiedy biżuteria artystyczna staje się bardziej kolorowa. Tematy religijne zastępowane są przez klasyczne i naturalne wzory. Staje się spójna z malarstwem oraz sztuką dekoratorską i rzeźbą. Popularne były naszyjniki i łańcuchy a broszki i wisiory wykonywane były poprzez umieszczanie w środku miniaturowe portrety.
Wiek XIX to czas kiedy rozpowszechnia się tzw. biżuteria pamiątkowa, służąca nie tylko ozdobie, ale również podtrzymaniu pamięci o ukochanej osobie. Biżuteria z tego okresu często opatrzona jest dedykacjami i różnego rodzaju sentencjami. Zaczęto ją również sprzedawać w kompletach składających się z naszyjnika, bransolet, kolczyków i broszek.
Początek XX wieku to czas kiedy popularna stała się platyna, która wcześniej ze względu na bardzo wysoką temperaturę topnienia była trudna do obróbki. Platyna nadaje się znakomicie do wyrobu biżuterii z brylantami i jest cenniejsza niż złoto. Jednocześnie upowszechniają się tanie wyroby jubilerskie, tworzone w wielu wzorach i kolorach. Zamiast emalii używano plastiku, a zamiast kamieni szlachetnych, koraliki szklane. Platynę oraz złoto zastąpiły inne metale. Zmieniająca się moda wymusiła dużą różnorodność modeli i wzorów biżuterii.
Obecnie biżuteria powinna być oryginalna i niepowtarzalna. Coraz częściej o wyborze danego modelu kolczyków, bransoletek, wisiorów, czy naszyjników decyduje nie moda, ale potrzeba bycia oryginalnym i wyróżniającym się z tłumu. Coraz więcej osób zajmuje się też wyrobem tego typu przedmiotów samodzielnie, tworząc ciekawe i oryginalne wzory, udostępniając ją np. w sklepach internetowych. Osoby projektując biżuterię hand made starają się aby wzory kolczyków, bransoletek, naszyjników i wisiorów były unikalne i aby kobiety je noszące mogły czuć się wyjątkowo.
Sklep internetowy z biżuterią jest obecnie jednym z najpopularniejszych miejsc, gdzie ludzie kupują różnego rodzaju wyroby jubilerskie i kamienie szlachatne.
Najstarsze znane wyroby pochodzą sprzed 22 tysięcy lat. Pierwsze wzory wykonywane były z muszli, drewna i kamyków, jak również skór czy kości zwierzęcych. Dopiero po 3500 r. p.n.e. biżuterię zaczęto tworzyć z miedzi, brązu, srebra i złota. Przez wieki rozwijały się techniki wydobywania unikalnego piękna z różnych materiałów przez rzeźbienie i polerowanie biżuterii, oraz nadawanie jej nowych kształtów. Z czasem ludzie do wytwarzania narzędzi używali coraz więcej metali a nowe metody testowali również na ozdobach, nadając im coraz to bardziej skomplikowane formy i wzory. Metale stały się również produktem do wytwarzania biżuterii.
Pierwsza biżuteria srebrna i złota to czas 6.000 lat p.n.e. Oprócz funkcji użytkowej i dekoracyjnej, służyła potrzebom kultu religijnego, magii, była oznaką władzy oraz godności świeckiej i religijnej. Powszechne były amulety odpędzające złe duchy.
Biżuteria w starożytnym Egipcie pełniła w dużym stopniu funkcję magiczną i religijną. Najpowszechniejszą ozdobą były amulety chroniące przed złem i przynoszące szczęście. Dla mniej zamożnych wykonywano je z fajansu i szkła. Powszechną ozdobą były bransolety, noszone na rękach i nogach, oraz naszyjniki wykonywane ze złota i kamieni szlachetnych lub z kilku rzędów fajansowych kolorowych paciorków. Do przystrajania głów służyły złote diademy w formie opasek.
W starożytnej Grecji najwspanialsza wyroby jubilerskie powstały w okresie V-IV wieku p.n.e.. Najpowszechniejsze materiały służące do wyrobu biżuterii to nie tylko ze złoto i srebro, ale także złocony brąz. Bransoletki i bransolety zazwyczaj przybierały formę węży lub rozciętej tarczy, a naszyjniki wykonywane były z elementów w kształcie amfor i głów zwierząt. Greczynki w późniejszym czasie nosiły również kolczyki, które ozdabiano kamieniami szlachetnymi jak i inną biżuterię.
Biżuteria w Rzymie była wykonywana najczęściej z kamieni szlachetnych, zwłaszcza szmaragdów. Do wyrobu kolczyków, wisiorków, naszyjników, bransoletek, szpil do upinania włosów używano diamentów, szmaragdów, ale również kolorowych szklanych paciorków czy kości słoniowej. Kolczyki, które kobiety nosiły po kilka do jednego ucha, miały kształt koła, wiszących pereł lub szklanego paciorka. Złoto często służyło nie tylko ozdobie, ale również podkreśleniu stanu.
Średniowiecze to dalszy okres rozwoju. Ogromną wagę przywiązywano do symboliki kamieni. Wierzono magiczną i uzdrawiającą moc kamieni szlachetnych. Wraz z rozwojem chrześcijaństwa krzyż jako symbol nowej religii zaczął odgrywać coraz większą rolę również jako biżuteria. Pierścienie z niebieskim szafirem przysługiwały kardynałom i biskupom, ponieważ kamień ten oznaczał skupienie się na rzeczach "niebieskich" czyli "nieba". Złoto oznaczało symbol najwyższej władzy i było one związane z godnością królewską i insygniami władzy. Wszelkiego rodzaju wisiory i naszyjniki z metali szlachetnych stały się nierozerwalną częścią stroju kobiet.
Przełom XVI i XVII wieku to rozkwit sztuki jubilerskiej. Dzięki rozpowszechnieniu wzorników czyli książek, zawierających ryciny najpopularniejszych modeli biżuterii, stało się możliwe produkowanie podobnych wyrobów na skalę masową w całej Europie. W tym samym czasie diament stał się synonimem najbardziej szykownej i eleganckiej biżuterii. W okresie tym mężczyźni miewali więcej tego typu ozdobień niż kobiety. Sytuacja ta zmieniała się powoli z nadejściem XVIII wieku. Męska biżuteria była zastępowana przez ordery i biżuterię okolicznościową, z dużą ilością zdobień i kamieni szlachetnych.
Okres Renesansu to czas kiedy biżuteria artystyczna staje się bardziej kolorowa. Tematy religijne zastępowane są przez klasyczne i naturalne wzory. Staje się spójna z malarstwem oraz sztuką dekoratorską i rzeźbą. Popularne były naszyjniki i łańcuchy a broszki i wisiory wykonywane były poprzez umieszczanie w środku miniaturowe portrety.
Wiek XIX to czas kiedy rozpowszechnia się tzw. biżuteria pamiątkowa, służąca nie tylko ozdobie, ale również podtrzymaniu pamięci o ukochanej osobie. Biżuteria z tego okresu często opatrzona jest dedykacjami i różnego rodzaju sentencjami. Zaczęto ją również sprzedawać w kompletach składających się z naszyjnika, bransolet, kolczyków i broszek.
Początek XX wieku to czas kiedy popularna stała się platyna, która wcześniej ze względu na bardzo wysoką temperaturę topnienia była trudna do obróbki. Platyna nadaje się znakomicie do wyrobu biżuterii z brylantami i jest cenniejsza niż złoto. Jednocześnie upowszechniają się tanie wyroby jubilerskie, tworzone w wielu wzorach i kolorach. Zamiast emalii używano plastiku, a zamiast kamieni szlachetnych, koraliki szklane. Platynę oraz złoto zastąpiły inne metale. Zmieniająca się moda wymusiła dużą różnorodność modeli i wzorów biżuterii.
Obecnie biżuteria powinna być oryginalna i niepowtarzalna. Coraz częściej o wyborze danego modelu kolczyków, bransoletek, wisiorów, czy naszyjników decyduje nie moda, ale potrzeba bycia oryginalnym i wyróżniającym się z tłumu. Coraz więcej osób zajmuje się też wyrobem tego typu przedmiotów samodzielnie, tworząc ciekawe i oryginalne wzory, udostępniając ją np. w sklepach internetowych. Osoby projektując biżuterię hand made starają się aby wzory kolczyków, bransoletek, naszyjników i wisiorów były unikalne i aby kobiety je noszące mogły czuć się wyjątkowo.
Sklep internetowy z biżuterią jest obecnie jednym z najpopularniejszych miejsc, gdzie ludzie kupują różnego rodzaju wyroby jubilerskie i kamienie szlachatne.
Kolczyki
Bransoletki
Naszyjniki
Wisiory
Biżuteria Ślubna
Artykuły
Historia biżuterii 
